م.ا.ک.س.ی.

ماکسی، موزه ی هنرهای معاصر رُم، این شهر را ناگهان به آینده پرتاب کرده است.

ایتالیایی ها از رویای خلسه آور (یا کابوس؟) تاریخ شان به سختی خلاصی دارند. از این رو، قدرت صاعقه گون مهیبی به نام «ضاحا حدید» (یکی از غول های مطلق معماری معاصر) را نیاز دارند تا بتواند چنان تصویری مدرن از پایتخت باستانی شان ارائه کند، که به آسانی بتواند به فهرست دیدنی های رُم اضافه شود. ماموریت حدید در ماکسی (اسم موزه که برگرفته از عدد ۲۱ در نگارش رُمی است) دقیقا همین بوده است.

ماکسی، موزه ی هنرهای معاصر رُم، این شهر را ناگهان به آینده پرتاب کرده است. در جلوی در ورودی، یکی از گالری های موزه با جسارت از بدنه بیرون زده است [تصویر بالا]. گالری ها در دالان هایی حدودا ۳۰۰ فوتی به هم بافته شده اند و هر پیچ شما را دعوتی به یک اتفاق تازه می کند. این عطش برای حرکت رو به جلو و رمزآمیزی، در عین پرخاشگری نوعی آثار حدید، مشخصه ی موزه است. این رمزآمیزی هیچ جا بیش تر از پلکان سیاه رنگ موزه خود را نشان نمی دهد [تصویر پایین] و پرخاشگری آن (صرف نظر از گالری معلق ذکر شده) در هیچ جا بیش تر از تیغه ها غول پیکری که در سقف کارگذاری شده اند نمود نمی یابد.

اثر حدید، به رغم متواضعانه بودن نسبی اش (!)، مثال دیگری از زنجیره ی موزه های معاصری است که علاقه دارند خود را بیشتر یا دست کم به اندازه آثاری که در آن به نمایش در می آیند به رخ بکشد. پس از گاگنهایم لوید رایت، گاگنهایم بیلبائو گری و پمپیدوی رنزو پیانو، ماکسی نشان دهنده محبوبیت قطعی این گونه موزه های متظاهر است؛ و این رویکرد بارُک احتمالا هیچ جا خود را بهتر از رُم نمی توانست نشان دهد.

منبع: alireza.sahafzadeh.net

استفاده از این مطلب بدون اجازه نویسنده مجاز نمی باشد