یاد دارم از زمان - فرید

یاد دارم از زمان‌های قدیم              اضطرابم بود عطر هر نسیم

در گل سرخی اتاقی داشتم               از اقاقی خانه‌ها می ساختم

با پدرهم روزگاری داشتیم              توی پستو پنجره می کاشتیم

ناگهان هر پنجره دیوار شد                مادرم با اطلسی بیمار شد

مادرم با اطلسی بیمار بود                 با طلوع یاس‌ها بیدار بود

ناصری من بوده‌ام بارم شکیب       سرنوشتم عشق بوده بر صلیب

ناسروده شعر سرخ بابکم                      باژگونه باغ‌های مزدکم

مولوی با شعر من آمیخته            صد سماع از خون او انگیخته

تا غزل نوش می‌‌ حافظ شدم           از خودم رفتم دگر من بی خودم

گریه رستم که فردوسی سرود         دشت تهمینه که با سهراب بود

رفته با سهراب تا معراج آب         با صدای پای آبش رفته خواب

نسل ققنوسم که از آتش دمید               از کمان آرشم عشقم خمید

بامدادم منتظر تا آفتاب                 سر زند بر اضطرب گیج خواب

پاکدامن قاصدک‌های امید                 جستجو گرهای معصوم نوید

فرید مرسی

استفاده از آثار هنری بدون اجازه صاحب اثر اکیدا ممنوع است!

	ایجاز، تصاویر شعری نو و ارجاعات زیبا و بجا همگی نشان دهنده ی تخیل خلاق سراینده ی این شعر هستند:  در گل سرخی اتاقی داشتیم، از اقاقی خانه ها می ساختیم، با پدر هم روزگاری داشتیم، توی پستو پنجره می کاشتیم. این دو بیت گواه از ذهنی آفرینش گر و کاشف دارند که می تواند با اندکی تمرین و رها شدن از کلیشه های همیشگی در شعر، گام هایی تازه تر و شاعرانه تر بردارد. شعر اضافه گویی ندارد و به خوبی می تواند با مخاطب خود ارتباط برقرار کند.
	با كمي اغماض نسبت به سكته‌های وزنی و ناهمگن بودن ابيات با هم، شعر از روانی و خوش‌خوانی قابل تحسينی برخوردار است و به نظر می‌رسد می‌توانست در همين قالب تبديل به مثنوی بلند عاشقانه‌ای شود كه دلچسب باشد. اما متاسفانه دو پاره بودن شعر كه از نظر معنايی نيز در آن ايجاد سكته كرده و درست از بيت پنجم شروع می‌شود آن را تبديل به تجربه‌ای متوسط مي‌كند. توصيه‌ام يكدستي در شعری است كه قرار است مقفی باشد، مثنوی باشد و البته چنان كوتاه كه مجالی برای تغيير ناگهانی از نظر معنا در آن وجود ندارد. برای اين مهم بايد انسجام فكر داشت.
	در اين شعر كه شاعر با گذر از كوچه باغ های كودكی اش و رفتن به گذشته های دور، سعی در نماياندن فضاهای نوستالوژيك دارد و در اين گشت و گذار های شاعرانه به گذشته های نه چندان دوری مي رسد كه در آن روزها دنيا به كام شاعر می گشت و همه چيز بر وقف مراد بود.و شاعر توانسته در گذر اين نمادها با نشان دادن فضاهای تاريخ ساز و چهره هايی چون : "مولوی"، "مزدك" ، "بابك " و فضاهای شاهنامه ای خود را به روايت های كلان تاريخی متصل كند و شعرش را از گزند  محدوديت، نجات دهد.