مصاحبه با علی عزیزیان

هنرمند برگزیده در دومین جشنواره هنر مسیحیان ایران در رشته آهنگسازی

دوست عزیز و بزرگوار ما آقای علی عزیزیان از این که امروز با ما هستید، خوشحالیم. هنر زیبای شما همیشه برای ما بسیار زیبا و پر معنی بوده. شما در سال گذشته برنده تندیس جشنواره در رشته آهنگسازی بودید، به همین خاطر از شما دعوت کردیم تا به عنوان کسی که در هر دو سال اول و دوم جشنواره حاضر بودید، به سوالات ما پاسخ بدهید. این مصاحبه می تواند برای هنرمندان بسیاری الهام بخش باشد به خصوص آنانی که امسال برای اولین بار در این جشنواره شرکت خواهند کرد. 

1. لطفا خودتونو با جزئیات بیشتری برای خوانندگان معرفی کنید؟

من علی عزیزیان هستم. متولد تیر ماه 1358. از 12 سالگی با شرکت در کلاس های ارف با موسیقی آشنا شدم و در 14 سالگی گیتار را به عنوان ساز تخصصی انتخاب کردم. از 18 سالگی به نواختن گیتار الکتریک پرداختم و از 20 سالگی شروع به کار صدابرداری کردم و در کنارش به آهنگسازی، ترانه سرایی و خوانندگی و نواختن گیتار در گروه های راک مشغول شدم. در حال حاضر به حرفه صدابرداری اشتغال دارم و سرپرستی گروه راک "هشت" را به عهده دارم. حدود 8 سال است که عیسی مسیح به طور معجزه آسایی به زندگی من وارد شده و بسیاری از موقعیت ها و تجربیات شگفت آوری را مدیون حضور عیسی مسیح در زندگیم هستم.

2. چطور شد که تصمیم به شرکت در این جشنواره گرفتید؟

به عنوان یک موزیسین بعد از اتفاقات شیرین و عجیبی که به عنوان یک مسیحی در زندگی تجربه کردم، کم کم تصمیم گرفتم پروژه آهنگسازی مسیحی را به عنوان پروژه دوم در کنار "هشت"  راه اندازی کنم. پس از آشنایی با مجموعه HYM و "آنسامبل مسایا" و متعاقبا با "جشنواره هنر مسیحیان ایران" تصمیم گرفتم آهنگ ها را از طریق این جشنواره ارائه دهم تا شاید من هم به نوبه خودم سهم کوچکی در اعتلای هنر مسیحی و خدمت به جامعه مسیحی داشته باشم.

3. از نگاه شما جشنواره هنر مسیحیان ایران چه جایگاهی دارد و یا چه تعریفی می شود از آن ارائه داد؟

فکر می کنم لازم باشد اول در مورد "هنر مسیحی" به اختصار صحبت کنیم و بعد به "جشنواره هنر مسیحیان ایران" بپردازیم. همان طور که می دانیم در زمینه هنر، عواملی از جمله موقعیت آب و هوایی، جغرافیا، زبان و از همه مهمتر "مذهب" باعث می شوند که هنر هر منطقه یا هر گروه از مردم دارای ویژگی های منحصر به فرد باشد. به نظر من مذهب اصلی ترین عامل در شکل گیری یک فرهنگ است. "هنر مسیحی" هم از این امر مستثنی نیست. مسیحیان هر منطقه با تاثیری که از محیط اطراف خود می گیرند هر کدام دارای اقسام منحصر به فردی از هنر هستند که حداقل در یک صفت یعنی "مسیحی بودن" با هم مشترک هستند. لازم به یاد آوری است که منظور از "هنر مسیحی" صرفا "هنر پرستشی مسیحی" نیست و مسیحیان هم مثل تمام ملت های دنیا از اقسام مختلفی از هنر در زمینه های تربیتی، بومی، سرگرمی و علایق شخصی بهره مند هستند. اما در مورد "جشنواره هنر مسیحیان ایران" تنها جنبه پرستشی هنر مسیحی در نظر گرفته شده که با توجه به اوضاع و شرایط هنر مسیحی کشور در حال حاضر حرکتی روحانی و بسیار قابل ستایش است. به نظر من هنر مسیحی به علت کم لطفی قرار گرفتن هم از طرف غیر مسیحیان و هم از طرف مسیحیان، آن چنان که باید و شاید به رشد مطلوب نرسیده، اما به لطف خدا در چند سال گذشته شاهد پیشرفت چشمگیری در تمام زمینه های هنر مسیحی مخصوصا هنر پرستشی مسیحی بوده ایم، که لازم است به زحمات تمامی مسیحیان چه در زمینه برگزاری جشنواره و چه هنرمندان اشاره کنم. من به شخصه از این که دراین جشنواره و در کنار این همه هنرمند با ایمان مسیحی قرار گرفتم احساس افتخار می کنم و تمام دست هایی را که در ایمان، قلم یا ساز به دست گرفته اند و هر یک در حد امکانات خود قدمی در راه جلال خداوند بر می دارند را می بوسم.

4. به عقیده شما شرکت در این جشنواره چه فوایدی برای هنرمندان و هنر کلیسا دارد؟

خوب، همه ما می دانیم که "درخت نیکو، میوه نیکو می آورد"  اما من فکر می کنم که این نیکویی را جز با تلاش نمی شود بدست آورد. از نظر من این وظیفه تک تک ما است، چه هنرمند و چه غیر هنرمند که با هر چه که در دست داریم در راه جلال عیسی مسیح و کلیسایش تلاش کنیم. ما هنرمندان هم در کنار سایرین  پاسبان  حرمت کلیسا هستیم. اگر ما میوه های درخت کلیسا هستیم و هنر ما میوه ما است، پس هنر ما به طور غیر مستقیم میوه کلیساست. و این ما را موظف می کند که با تمامی دل و تمامی جان در راه جلال دادن نام مسیح در کلیسا و حتی خارج از کلیسا در بهبود هنر خود بکوشیم.

5. نگاه خودتان را درمورد برگزاری جشنواره در سال اول و دوم، تفاوت ها و نکات خوب و بد آن بیان کنید؟

به لطف خداوند این جشنواره که با تلاش عزیزان مان برپا شده، محیطی سالم و تخصصی فراهم کرده که هنرمندان پرستشی مسیحی می توانند در آن هنر خود را ارائه دهند، یاد بگیرند و خدمت کنند. به نظر من یکی از مهمترین دستاوردهای این جشنواره، اتحاد هنرمندان مسیحی در قالب یک جشنواره تخصصی است که پیشرفت هنر پرستشی، کشف استعدادها و تبدیل هنر آماتور به هنر حرفه ای را به دنبال خواهد داشت و ما را یاری می کند تا بتوانیم فرزندان بهتری برای کلیسا باشیم. راستش وقتی به این دو جشنواره فکر می کنم هیچ نکته بدی به ذهنم نمی رسد! به نظر من نگاه موشکافانه، نگاهی نیست که در آن فقط به دنبال ضعف ها بگردیم. اگر فقط کمی انصاف به خرج دهیم و به تمام تلاش ها و زحمت های عزیزانی که بدون چشمداشت برای برپایی این جشنواره متحمل شده اند، فکر کنیم، البته منظور از این تلاش ها فقط تلاش های برگزار کنندگاه نیست، بلکه هنرمندان شرکت کننده هم متحمل سختی ها و هزینه های زیادی برای آماده کردن آثار خود و ارسال به جشنواره شده اند، آن گاه می بینیم که این دو جشنواره تماما پیشرفت و تبلور ایمان هستند. از نظر من نباید جناح برگزار کنندگان و شرکت کنندگان را از هم جدا کرد. چون هر دو گروه در سخت ترین شرایط و با از خود گذشتگی، نهایت تلاش خود را کردند تا مجموعه ای از آثار پرستشی مسیحی آماده و ارائه شود. نکته مثبتی که نظر شما را به آن جلب می کنم پیشرفت چشمگیری بود که در جشنواره دوم اتفاق افتاده بود، چه در مورد برگزاری، چه در مورد سطح آثار و تعداد شرکت کنندگان که باید خدا را برای آن شکر کرد.

6. بدون تعارف و روراست وقتی در سال اول مقام نیاوردید، چه احساسی به شما دست داد؟

جواب دادن به این سوال اصلا کار آسانی نیست چون جدا از بحث تعارف و رودربایستی، آدم گاهی اوقات وادار می شود که به حقایقی فکر کند. فکر می کنم که نیازی به گفتن نیست که هیچ کس نیست که از پیروزی و برنده شدن ناراحت شود. اما نکته مهمی که همه ما باید در نظر بگیریم این است که هدف اصلی از برگزاری این به اصطلاح مسابقه چیست؟ آیا قرار است که یک مسیحی تقدیر شود و یک مسیحی نادیده گرفته شود؟ یا یک مسیحی از مسیحی دیگر بهتر شناخته شود؟ چنین چیزی اصلا ممکن نیست. از نظر من تمام کسانی که خالصانه در راه جلال خداوند تلاش می کنند برنده هستند. چه بسا قطعه  هایی که در هر کدام از جشنواره ها به عنوان برتر شناخته نشده اند، می توانند باعث دلگرمی یا ایمان آوردن کسی در گوشه ای از دنیا شوند. برای هر سلیقه ای غذایی هست و هر هنرمندی طرفداران خاص خودش را دارد. هدف ما پوشش دادن هنر پرستشی در تمام سبک ها و برای تمام سلیقه هاست نه غذا دادن به یک حس یا روحیه خاص. پس به نظر من اول شدن یا آخر شدن نباید باعث خوشحالی یا ناراحتی هیچ کدام از هنرمندان شود، چرا که هیچ حرکتی نیست که از ایمان بیاید و به دل مومنی ننشیند. چه بسا اولین هایی که آخر شناخته شوند و آخرین هایی که روز موعود اول شوند.

7. لحظه ای که اسم شما را به عنوان اولین نفر و برنده تندیس خواندند را چه طور توصیف می کنید؟

لحظه بزرگی بود. قطعا خیلی خوشحال بودم و باز هم باید یاد آوری کنم که به نظر من تمامی شرکت کنندگان برنده بودند و این افتخار امسال نصیب من شد که به نمایندگی از بقیه دوستانم تندیس را دریافت کنم به نظر من ما همه برنده بودیم و از آشنایی با این همه برنده  مفتخرم.

8. به عنوان کسی که این راه را رفته اید، چه توصیه ای برای شرکت کننگان امسال دارید؟

توصیه ای که به عنوان یک کوچک تر چه در ایمان و چه در علم به دوستانم دارم این است که هر کسی، در هر رشته ای و با هر میزان قابلیتی که در خود سراغ دارد در این جشنواره شرکت کند. اگر هدف اصلی از برگزاری این جشنواره را در ذهن نگه داریم. این که هدف ما تنها یادگیری، خدمت و جلال خداوند است، دیگر هیچ عاملی نمی تواند ما را از این برکتی که نصیب مان شده باز دارد. کسانی که امروز برنده شدند ممکن است فردا برنده نباشند و هر که امروز برنده نیست، امیدار باشد که فردا برنده شود. پس از شکست های مان دلسرد نشویم و به پیروزی های مان مغرور نباشیم، مبادا فکر کنیم از لحاظ روحانی یا علمی در سطح قابل قبولی نیستیم و به یاد آوریم که سنگی را که بنایان رد کردند، سنگ زاویه ساختمان شد. می توان حرکت را با ایمان شروع کرد و بقیه را به خداوند سپرد.

9. چه درخواستی از برگزارکننگان جشنواره دارید؟

درخواست من از برگزار کنندگاه جشنواره این است که این حرکت عالی و ارزشمندی که شروع کرده اند را حتما ادامه بدهند و در رشد و پیشرفت آن بکوشند و همان طورکه تا امروز تلاش کرده اند از این به بعد هم هر چه بیشتر راه را برای هنرمندان مسیحی هموار کنند و به آن ها دلگرمی بدهند و آن ها را به ادامه کار تشویق کنند.

10. و در پایان...

در پایان از تمام دست اندر کاران این جشنواره تشکر می کنم. همه ما می دانیم که برگزاری این جشنواره اصلا کار راحتی نبوده و در سایه تلاش ایمانداران و لطف خدا اتفاق افتاده است. از تمامی کسانی که در برگزاری این جشنواره تلاش کرده اند حتی کسانی که نمی شناسم تشکر می کنم. از تمام هنرمندانی که به خداوند و این حرکت اعتماد کردند و با از خود گذشتگی و متحمل شدن زحمت آثار خود را آماده و ارائه کردند متشکرم. از تمام کسانی که این مصاحبه را مطالعه فرمودند تشکر می کنم. از تمام کسانی که به آثار رای خواهند داد و نظر خود را اعلام خواهند کرد تا مایه دلگرمی و پیشرفت هنرمندان باشند نیز تشکر می کنم و امیداورم که امسال هم این جشنواره با شکوه تر از دو سال گذشته برگزار شود و عده بیشتری در آن شرکت کنند. همان طور که می دانید امسال آهنگ من در جشنواره شرکت داده نمی شود و من بی صبرانه منتظرم تا به همراه برنده های قبلی با برنده های بعدی آشنا شوم. یک بار دیگر یاد آوری می کنم که فراموش نکنیم به چه منظوری در اینجا گرد هم آمدیم. پس با تمام وجود در را جلال خداوند و پیشرفت هنر پرستشی و اتحاند هنرمندان مسیحی تلاش کنیم.

خداوند شما را برکت بدهد. از این که وقت گذاشتد بسیار سپاسگزار هستیم، امیدواریم که امسال با تکیه بر لطف و فیض خداوند در کنار شما و دیگر هنرمندان جشنواره پر بارتر از همیشه و پر از هیجان هنری خداوند را با هم در یگانگی و اتحاد جلال بدهیم.